Σκέφτομαι και γράφω

Τα παλιά χρόνια, οι άνθρωποι ζούσαν μόνοι τους σε σπηλιές και το χειμώνα που κρύωναν μαζεύονταν πολλοί μαζί για να ζεσταθούν. Όμως εκεί ζούσαν και άγρια ζώα και είχε και βρωμιές και έτσι οι άνθρωποι κινδύνευαν. Γι'αυτό αποφάσισαν να μαζευτούν και να ζήσουν όλοι μαζί πανω από τη γη, αλλά ο καθένας σε ένα δικό του μέρος. Τότε πήρανε χώμα και κάνανε λάσπη και άρχισαν να χτίζουν σπίτια κοντά - κοντά και αυτό το είπανε πόλη. Μετά πέρασαν πολλά χρόνια και οι νέοι άνθρωποι άρχισαν να χτίζουν αλλιώτικα σπίτια με ξύλα και πέτρες και κάτι άλλα που τα λένε πλίθους, και κάνανε και παράθυρα. Ετσι σιγά σιγά γίνανε οι πόλεις μεγαλύτερες. Σήμερα υπάρχουνε πολλές πόλεις. Εγώ μένω στη Θεσσαλονίκη, που είναι μια μεγαλούπολη. Οι μικρές πόλεις λέγονται χωριά. Υπάρχουν επίσης πόλεις με λουτρά, με πανεπιστήμια, με νεκρούς, με καλλιτέχνες, με τσιμέντο, με κόμμα, με παράγκες. Μερικές πόλεις λέγονται πρωτέβουσες και υπάρχει και μία πόλη που γράφεται με κεφαλαίο Π και δεν έχει άλλο όνομα και κάποτε, λέει η μ...

Η τηλεόραση είναι ένα μαύρο κουτί σα ξύλινο μπαούλο που το έχουμε στο σαλόνι πάνω στο μπουφέ με τα μπουκάλια και τα καλά ποτήρια της μαμάς που δε μας αφήνει να πίνουμε. Η τηλεόραση έχει από μπροστά ένα τζάμι που όταν την ανάβει ο μπαμπάς τότε αρχίζει να μιλάει και το τζάμι γίνεται σαν παράθυρο που βλέπει μέσα σε ξένα σπίτια. Από πίσω έχει ένα κορδόνι που μπαίνει στη μπρίζα και ακόμη ένα που μπαίνει σε μια άλλη μπρίζα στρογγυλή και από εκεί, λεει ο μπαμπάς, έρχεται ένα σήμα από μια κεραία που έχουμε κάπου. Πώς όμως χωράει ολόκληρο σήμα μέσα στο κορδόνι; Ακόμη, η τηλεόραση έχει πολλά κουμπάκια που τα λένε κανάλια και είναι πάνω σε ένα κουτάκι που το κρατάς στο χέρι και δίνει διαταγές, λέει ο μπαμπάς μου. Αυτά τα κανάλια, όταν τα πατάμε, δείχνουνε άλλα πράγματα το καθένα. Ξέχασα να πω ότι έχει και όνομα, τη λένε Φίλυψ. Αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση τα λένε εκμπομπές. Μια φορα διάβασα σε ένα περιοδικό ότι οι εκμπομπές δεν είναι όλες ίδιες αλλά έχουνε διάφορα ονόματα και ηλικίες. Υπάρχου...